گپ فرهنگی
یکشنبه 24 اردیبهشت 1391 :: نویسنده : mkafi

شاید از مطلب قبلی كه در مورد انسان‌دوستی آوردم این مسأله در ذهن به وجود بیایید كه دوست داشتن انسانها با هر دین و مذهب مستلزم نوعی نسبی‌گرایی و بی‌دینی است. برای جلوگیری از ایجاد این توهم باید بگویم كه انسان‌دوستی به هیچ وجه ملازم با بی‌دینی نیست، كما این كه ملازم با متدین بودن نیز نیست. هر مؤمن و متدینی به هر دینی می‌تواند انسانها را به دلیل انسان بودن، نه به دلیل مذهب خاص، ملیت، نژاد، قومیت، جنسیت و... دوست داشته باشد. به همین دلیل در دین اسلام و منش و رفتار بزرگان مسلمان بسیار سفارش به انسان‌دوستی شده است. در حدیثی قدسی از زبان خداوند آورده‌اند كه «الناس عیالی انفَعُهُم اِلیهِم أحبهُم الیّ» مردم، زن و فرزندان من هستند، هر کسی به آنها بیشتر سود برساند، در نزد من محبوب‌تر است. یا در روایتی آمده است كه «الناس عیال الله، انفَعُهُم اِلیهِم أحبهُم الیّ»؛ مردم زن و فرزند خداوند هستند، هر كسی به آنها بیشتر سود برساند، نزد من محبوب‌تر است. یا در سیرة امام علی آمده است كه برای ظلمی كه به زن یهودی به عنوان یك انسان نه به خاطر مذهبش رفت، فرمود كه جا دارد انسان از غصة آن دق كند و بمیرد.

بنابر این كه مسلمان باید نسبت به وضعیت انسان، مشكلات انسان، غصه‌های‌ انسان، درد و رنج انسان، فارغ از دین و مذهبشان و حتی نسبت به بی‌دینان دلنگران باشد، یك مسلمان باید انسان‌دوست باشد.






نوع مطلب : یادداشتهای روزانه، انسان‌گرایی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
دوشنبه 28 اسفند 1391 03:26 ب.ظ
خیلی جالب بود واقعا کاش همه مسلمانها یادشان باشه که باید فارغ از دین و مذهب ادمها را دوست بدارند
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :